نقش پنهان

آه، ای مردی كه لب های مرا

از شرار بوسه ها سوزانده ئی

هيچ در عمق دو چشم خامشم

راز اين ديوانگی را خوانده ئی

هيچ می دانی كه من در قلب خويش

نقشی از عشق تو پنهان داشتم

هيچ می دانی كز اين عشق نهان

آتشی سوزنده بر جان داشتم

گفته اند آن زن زنی ديوانه است

كز لبانش بوسه آسان می دهد

آری، اما بوسه از لب های تو

بر لبان مرده ام جان می دهد

هرگزم در سر نباشد فكر نام

اين منم كاينسان ترا جويم بكام

خلوتی می خواهم و آغوش تو

خلوتی می خواهم و لب های جام

فرصتی تا بر تو دور از چشم غير

ساغری از باده هستی دهم

بستری می خواهم از گل های سرخ

تا در آن يكشب ترا مستی دهم

آه، ای مردی كه لب های مرا

از شرار بوسه ها سوزانده ئی

اين كتابی بی سرانجامست و تو

صفحه كوتاهی از آن خوانده ئی!

بازگشت

ز آن نامه ای كه دادی و زان شكوه های تلخ

تا نيمه شب بياد تو چشم نخفته است

ای مايه اميد من، ای تكيه گاه دور

هرگز مرنج از آنچه بشعرم نهفته است

شايد نبوده قدرت آنم كه در سكوت

احساس قلب كوچك خود را نهان كنم

بگذار تا ترانه من رازگو شود

بگذار آنچه را كه نهفتم عيان كنم

تا بر گذشته می نگرم، عشق خويش را

چون آفتاب گمشده می آورم بياد

می نالم از دلی كه بخون غرقه گشته است

اين شعر، غير رنجش يارم بمن چه داد

اين درد را چگونه توانم نهان كنم

آندم كه قلبم از تو بسختی رميده است

اين شعرها كه روح ترا رنج داده است

فريادهای يك دل محنت كشيده است

گفتم قفس، ولی چه بگويم كه پيش از اين

آگاهی از دوروئی مردم مرا نبود

دردا كه اين جهان فريبای نقشباز

با جلوه و جلای خود آخر مرا ربود

اكنون منم كه خسته ز دام فريب و مكر

بار دگر به كنج قفس رو نموده ام

بگشای در كه در همه دوران عمر خويش

جز پشت ميله های قفس خوش نبوده ام

پای مرا دوباره بزنجيرها ببند

تا فتنه و فريب ز جايم نيفكند

تا دست آهنين هوس های رنگ رنگ

بندی دگر دوباره بپايم نيفكند

خسته

از بيم و اميد عشق رنجورم

آرامش جاودانه می خواهم

بر حسرت دل دگر نيفزايم

آسايش بی كرانه می خواهم

پا بر سر دل نهاده می گويم

بگذشتن از آن ستيزه جو خوشتر

يك بوسه ز جام زهر بگرفتن

از بوسه آتشين او خوشتر

پنداشت اگر شبی بسر مستی

در بستر عشق او سحر كردم

شب های دگر كه رفته از عمرم

در دامن ديگران بسر كردم

ديگر نكنم ز روی نادانی

قربانی عشق او غرورم را

شايد كه چو بگذرم از او يابم

آن گمشده شادی و سرورم را

آنكس كه مرا نشاط و مستی داد

آنكس كه مرا اميد و شادی بود

هر جا كه نشست بی تأمل گفت

«او يك زن ساده لوح عادی بود»

می سوزم از اين دوروئی و نيرنگ

يكرنگی كودكانه می خواهم

ای مرگ از آن لبان خاموشت

يك بوسه جاودانه می خواهم

رو، پيش زنی ببر غرورت را

كاو عشق ترا بهيچ نشمارد

آن پيكر داغ و دردمندت را

با مهر بروی سينه نفشارد

عشقی كه ترا نثار ره كردم

در سينه ديگری نخواهی يافت

زان بوسه كه بر لبانت افشاندم

سوزنده تر آذری نخواهی يافت

در جستجوی تو و نگاه تو

ديگر ندود نگاه بی تابم

انديشه آن دو چشم رؤيائی

هرگز نبرد ز ديدگان خوابم

ديگر بهوای لحظه ئی ديدار

دنبال تو در بدر نمی گردم

دنبال تو ای اميد بی حاصل

ديوانه و بی خبر نمی گردم

در ظلمت آن اتاقك خاموش

بيچاره و منتظر نمی مانم

هر لحظه نظر به در نمی دوزم

وان آه نهان بلب نمی رانم

ای زن كه دلی پر از صفا داری

از مرد وفا مجو، مجو، هرگز

او معنی عشق را نمی داند

راز دل خود باو مگو هرگز

دعوت

ترا افسون چشمانم ز ره برده ست و می دانم

چرا بيهوده می گوئی، دل چون آهنی دارم

نمی دانی، نمی دانی، كه من جز چشم افسونگر

در اين جام لبانم، باده مرد افكنی دارم

چرا بيهوده می كوشی كه بگريزی ز آغوشم

از اين سوزنده تر هرگز نخواهی يافت آغوشی

نمی ترسی، نمی ترسی، كه بنويسند نامت را

به سنگ تيره گوری، شب غمناك خاموشی

بيا دنيا نمی ارزد باين پرهيز و اين دوری

فدای لحظه ای شادی كن اين رؤيای هستی را

لبت را بر لبم بگذار كز اين ساغر پر می

چنان مستت كنم تا خود بدانی قدر مستی را

ترا افسون چشمانم ز ره برده است و می دانم

كه سرتاپا بسوز خواهشی بيمار می سوزی

دروغ است اين اگر، پس آن دو چشم رازگويت را

چرا هر لحظه بر چشم من ديوانه می دوزی

آئينه شكسته

ديروز بياد تو و آن عشق دل انگيز

بر پيكر خود پيرهن سبز نمودم

در آينه بر صورت خود خيره شدم باز

بند از سر گيسويم آهسته گشودم

عطر آوردم بر سر و بر سينه فشاندم

چشمانم را نازكنان سرمه كشاندم

افشان كردم زلفم را بر سر شانه

در كنج لبم خالی آهسته نشاندم

گفتم بخود آنگاه صد افسوس كه او نيست

تا مات شود زينهمه افسونگری و ناز

چون پيرهن سبز ببيند بتن من

با خنده بگويد كه چه زيبا شده ای باز

او نيست كه در مردمك چشم سياهم

تا خيره شود عكس رخ خويش ببيند

اين گيسوی افشان بچه كار آيدم امشب

كو پنجه او تا كه در آن خانه گزيند

او نيست كه بويد چو در آغوش من افتد

ديوانه صفت عطر دلاويز تنم را

اي آينه مردم من از اين حسرت و افسوس

او نيست كه بر سينه فشارد بدنم را

من خيره به آئينه و او گوش بمن داشت

گفتم كه چسان حل كنی اين مشكل ما را

بشكست و فغان كرد كه از شرح غم خويش

ای زن، چه بگويم، كه شكستی دل ما را

چشم براه

آرزوئی است مرا در دل

كه روان سوزد و جان كاهد

هر دم آن مرد هوسران را

با غم و اشك و فغان خواهد

بخدا در دل و جانم نيست

هيچ جز حسرت ديدارش

سوختم از غم و كی باشد

غم من مايه آزارش

شب در اعماق سياهی ها

مه چو در هاله راز آيد

نگران ديده به ره دارم

شايد آن گمشده باز آيد

سايه ای تا كه بدر افتد

من هراسان بدوم بر در

چون شتابان گذرد سايه

خيره گردم به در ديگر

همه شب در دل اين بستر

جانم آن گمشده را جويد

زينهمه كوشش بی حاصل

عقل سرگشته به من گويد

زن بدبخت دل افسرده

ببر از ياد دمی او را

اين خطا بود كه ره دادی

به دل آن عاشق بد خو را

آن كسی را كه تو می جوئی

كی خيال تو بسر دارد

بس كن اين ناله و زاری را

بس كن او يار دگر دارد

ليكن اين قصه كه می گويد

كی به نرمی رودم در گوش

نشود هيچ ز افسونش

آتش حسرت من خاموش

می روم تا كه عيان سازم

راز اين خواهش سوزان را

نتوانم كه برم از ياد

هرگز آن مرد هوسران را

شمع ای شمع چه می خندی؟

به شب تيره خاموشم

به خدا مردم از اين حسرت

كه چرا نيست در آغوشم

ناشناس

بر پرده های درهم اميال سركشم

نقش عجيب چهره يك ناشناس بود

نقشی ز چهره ئی كه چو می جستمش بشوق

پيوسته می رميد و بمن رخ نمی نمود

يكشب نگاه خسته مردی بروی من

لغزيد و سست گشت و همانجا خموش ماند

تا خواستم كه بگسلم اين رشته نگاه

قلبم تپيد و باز مرا سوی او كشاند

نوميد و خسته بودم از آن جستجوي خويش

با ناز خنده كردم و گفتم بيا، بيا

راهی دراز بود و شب عشرتی به پيش

ناليد عقل و گفت كجا می روی كجا

راهی دراز بود و دريغا ميان راه

آن مرد ناله كرد كه پايان ره كجاست

چون ديدگان خسته من خيره شد بر او

ديدم كه می شتابد و زنجيريش به پاست

زنجيريش بپاست، چرا ای خدای من

دستی بكشتزار دلم تخم درد ريخت

اشگی دويد و زمزمه كردم ميان اشگ

«زنجيرش بپاست كه نتوانمش گسيخت»

شب بود و آن نگاه پر از درد می زدود

از ديدگان خسته من نقش خواب را

لب بر لبش نهادم و ناليدم از غرور

«كای مرد ناشناس بنوش اين شراب را»

آری بنوش و هيچ مگو كاندر اين ميان

در دل ز شور عشق تو سوزنده آذريست

ره بسته در قفای من اما دريغ و درد

پای تو نيز بسته زنجير ديگريست

لغزيد گرد پيكر من بازوان او

آشفته شد بشانه او گيسوان من

شب تيره بود و در طلب بوسه می نشست

هر لحظه كام تشنه او بر لبان من

ناگه نگاه كردم و ديدم به پرده ها

آن نقش ناشناس دگر ناشناس نيست

افشردمش بسينه و گفتم بخود كه وای

دانستم ای خدای من آن ناشناس كيست

يك آشنا كه بسته زنجير ديگريست

از ياد رفته

ياد بگذشته به دل ماند و دريغ

نيست ياری كه مرا ياد كند

ديده ام خيره به ره ماند و نداد

نامه ای تا دل من شاد كند

خود ندانم چه خطائی كردم

كه ز من رشته الفت بگسست

در دلش جائی اگر بود مرا

پس چرا ديده ز ديدارم بست

هر كجا می نگرم، باز هم اوست

كه بچشمان ترم خيره شده

درد عشقست كه با حسرت و سوز

بر دل پر شررم چيره شده

گفتم از ديده چو دورش سازم

بی گمان زودتر از دل برود

مرگ بايد كه مرا دريابد

ورنه درديست كه مشكل برود

تا لب بر لب من م لغزد

می كشم آه كه كاش اين او بود

كاش اين لب كه مرا می بوسد

لب سوزنده آن بدخو بود

می كشندم چو در آغوش به مهر

پرسم از خود كه چه شد آغوشش

چه شد آن آتش سوزنده كه بود

شعله ور در نفس خاموشش

شعر گفتم كه ز دل بردارم

بار سنگين غم عشقش را

شعر خود جلوه ئی از رويش شد

با كه گويم ستم عشقش را

مادر، اين شانه ز مويم بردار

سرمه را پاك كن از چشمانم

بكن اين پيرهنم را از تن

زندگی نيست بجز زندانم

تا دو چشمش به رخم حيران نيست

به چكار آيدم اين زيبائی

بشكن اين آينه را ای مادر

حاصلم چيست ز خود آرائی

در ببنديد و بگوئيد كه من

جز او از همه كس بگسستم

كس اگر گفت چرا؟ باكم نيست

فاش گوئيد كه عاشق هستم

قاصدی آمد اگر از ره دور

زود پرسيد كه پيغام از كيست

گر از او نيست، بگوئيد آن زن

ديرگاهيست، در اين منزل نيست

گمگشته

من به مردی وفا نمودم و او

پشت پا زد به عشق و اميدم

هر چه دادم به او حلالش باد

غير از آن دل كه مفت بخشيدم

دل من كودكی سبكسر بود

خود ندانم چگونه رامش كرد

او كه می گفت دوستت دارم

پس چرا زهر غم بجامش كرد

اگر از شهد آتشين لب من

جرعه ای نوش كرد و شد سرمست

حسرتم نيست زآنكه اين لب را

بوسه های نداده بسيار است

باز هم در نگاه خاموشم

قصه های نگفته ای دارم

باز هم چون به تن كنم جامه

فتنه های نهفته ای دارم

باز هم می توان به گيسويم

چنگی از روی عشق ومستی زد

باز هم می توان در آغوشم

پشت پا بر جهان هستی زد

باز هم می دود به دنبالم

ديدگانی پر از اميد و نياز

باز هم با هزار خواهش گنگ

می دهندم بسوی خويش آواز

باز هم دارم آنچه را كه شبی

ريختم چون شراب در كامش

دارم آن سينه را كه او می گفت

تكيه گاهيست بهر آلامش

زانچه دادم به او مرا غم نيست

حسرت و اضطراب و ماتم نيست

غير از آن دل كه پر نشد جايش

بخدا چيز ديگرم كم نيست

كو دلم كو دلی كه برد و نداد

غارتم كرده، داد می خواهم

دل خونين مرا چكار آيد

دلی آزاد و شاد می خواهم

دگرم آرزوی عشقی نيست

بی دلان را چه آرزو باشد

دل اگر بود باز می ناليد

كه هنوزم نظر باو باشد

او كه از من بريد و تركم كرد

پس چرا پس نداد آن دل را

وای بر من كه مفت بخشيدم

دل آشفته حال غافل را

ديدار تلخ

به زمين می زنی و می شكنی

عاقبت شيشه اميدی را

سخت مغروری و می سازی سرد

در دلی، آتش جاويدی را

ديدمت، وای چه ديداری وای

اين چه ديدار دلازاری بود

بی گمان برده ای از ياد آن عهد

كه مرا با تو سر و كاری بود

ديدمت، وای چه ديداری وای

نه نگاهی، نه لب پرنوشی

نه شرار نفس پر هوسی

نه فشار بدن و آغوشی

اين چه عشقی است كه در دل دارم

می گريزی ز من و در طلبت

من از اين عشق چه حاصل دارم

باز هم كوشش باطل دارم

باز لب های عطش كرده من

لب سوزان ترا می جويد

می تپد قلبم و با هر تپشی

قصه عشق ترا می گويد

بخت اگر از تو جدايم كرده

می گشايم گره از بخت، چه باك

ترسم اين عشق سرانجام مرا

بكشد تا به سرپرده خاك

خلوت خالي و خاموش مرا

تو پر از خاطره كردی، ای مرد

شعر من شعله احساس منست

تو مرا شاعره كردی، ای مرد

آتش عشق به چشمت يكدم

جلوه ئی كرد و سرابی گرديد

تا مرا واله و بی سامان ديد

نقش افتاده بر آبی گرديد

در دلم آرزوئی بود كه مرد

لب جانبخش ترا بوسيدن

بوسه جان داد بروی لب من

ديدمت، ليك دريغ از ديدن

سينه ای، تا كه بر آن سر بنهم

دامنی تا كه بر آن ريزم اشك

آه، ای آنكه غم عشقت نيست

می برم بر تو و بر قلبت رشك

به زمين می زنی و می شكنی

عاقبت شيشه اميدی را

سخت مغروری و می سازی سرد

در دل، آتش جاويدی را

شراب و خون

نيست ياری تا بگويم راز خويش

ناله پنهان كرده ام در ساز خويش

چنگ اندوهم، خدا را، زخمه ای

زخمه ای، تا بركشم آواز خويش

بر لبانم قفل خاموشي زدم

با كليدی آشنا بازش كنيد

كودك دل رنجه دست جفاست

با سر انگشت وفا نازش كنيد

پر كن اين پيمانه را ای هم نفس

پر كن اين پيمانه را از خون او

مست مستم كن چنان كز شور می

بازگويم قصه افسون او

رنگ چشمش را چه می پرسی ز من

رنگ چشمش كی مرا پابند كرد

آتشی كز ديدگانش سركشيد

اين دل ديوانه را دربند كرد

از لبانش كی نشان دارم به جان

جز شرار بوسه های دلنشين

بر تنم كی مانده از او يادگار

جز فشار بازوان آهنين

من چه مي دانم سر انگشتش چه كرد

در ميان خرمن گيسوی من

آنقدر دانم كه اين آشفتگی

زان سبب افتاده اندر موی من

آتشی شد بر دل و جانم گرفت

راهزن شد راه ايمانم گرفت

رفته بود از دست من دامان صبر

چون ز پا افتادم آسانم گرفت

گم شدم در پهنه صحرای عشق

در شبی چون چهره بختم سياه

ناگهان بی آنكه بتوانم گريخت

بر سرم باريد باران گناه

مست بودم، مست عشق و مست ناز

مردی آمد قلب سنگم را ربود

بسكه رنجم داد و لذت دادمش

ترك او كردم، چه می دانم كه بود

مستيم از سر پريد، ای همنفس

بار ديگر پر كن اين پيمانه را

خون بده، خون دل آن خود پرست

تا بپايان آرم اين افسانه را

عصيان

به لب هايم مزن قفل خموشی

كه در دل قصه ئی ناگفته دارم

ز پايم باز كن بند گران را

كزين سودا دلی آشفته دارم

بيا ای مرد، ای موجود خودخواه

بيا بگشای درهای قفس را

اگر عمری به زندانم كشيدی

رها كن ديگرم اين يك نفس را

منم آن مرغ، آن مرغی كه ديريست

به سر انديشه پرواز دارم

سرودم ناله شد در سينه تنگ

به حسرت ها سر آمد روزگارم

بلب هايم مزن قفل خموشی

كه من بايد بگويم راز خود را

به گوش مردم عالم رسانم

طنين آتشين آواز خود را

بيا بگشای در تا پر گشايم

بسوی آسمان روشن شعر

اگر بگذاريم پرواز كردن

گلی خواهم شدن در گلشن شعر

لبم با بوسه شيرينش از تو

تنم با بوي عطر آگينش از تو

نگاهم با شررهای نهانش

دلم با ناله خونينش از تو

ولی ای مرد، ای موجود خودخواه

مگو ننگ است اين شعر تو ننگ است

بر آن شوريده حالان هيچ دانی

فضای اين قفس تنگ است، تنگ است

مگو شعر تو سر تا پا گنه بود

از اين ننگ و گنه پيمانه ای ده

بهشت و حور و آب كوثر از تو

مرا در قعر دوزخ خانه ای ده

كتابی، خلوتی، شعری، سكوتی

مرا مستی و سكر زندگانيست

چه غم گر در بهشتی ره ندارم

كه در قلبم بهشتی جاودانی است

شبانگاهان كه مه می رقصد آرام

ميان آسمان گنگ و خاموش

تو در خوابی و من مست هوس ها

تن مهتاب را گيرم در آغوش

نسيم از من هزاران بوسه بگرفت

هزاران بوسه بخشيدم به خورشيد

در آن زندان كه زندانبان تو بودی

شبی بنيادم از يك بوسه لرزيد

بدور افكن حديث نام، ای مرد

كه ننگم لذتی مستانه داده

مرا می بخشد آن پروردگاری

كه شاعر را، دلی ديوانه داده

بيا بگشای در، تا پرگشايم

بسوی آسمان روشن شعر

اگر بگذاريم پرواز كردن

گلی خواهم شدن در گلشن شعر

ديو شب

لای لای، ای پسر كوچك من

ديده بربند، كه شب آمده است

ديده بربند، كه اين ديو سياه

خون به كف خنده به لب آمده است

سر به دامان من خسته گذار

گوش كن بانگ قدم هايش را

كمر نارون پير شكست

تا كه بگذاشت بر آن پايش را

آه، بگذار كه بر پنجره ها

پرده ها را بكشم سرتاسر

با دو صد چشم پر از آتش و خون

می كشد دم به دم از پنجره سر

از شرار نفسش بود كه سوخت

مرد چوپان به دل دشت خموش

وای، آرام كه اين زنگی مست

پشت در داده به آوای تو گوش

يادم آيد كه چو طفلی شيطان

مادر خسته خود را آزرد

ديو شب از دل تاريكی ها

بی خبر آمد و طفلك را برد

شيشه پنجره ها می لرزيد

تا كه او نعره زنان می آمد

بانگ سر داده كه كو آن كودك

گوش كن، پنجه به در می سايد

نه برو، دور شو ای بد سيرت

دور شو از رخ تو بيزارم

كی توانی بربائيش از من

تا كه من در بر او بيدارم

ناگهان خاموشی خانه شكست

ديو شب بانگ برآورد كه آه

بس كن ای زن كه نترسم از تو

دامنت رنگ گناهست، گناه

ديوم اما تو ز من ديوتری

مادر و دامن ننگ آلوده

آه، بردار سرش از دامن

طفلك پاك كجا آسوده

بانگ می ميرد و در آتش درد

می گدازد دل چون آهن من

می كنم ناله كه كامی، كامی

وای بردار سر از دامن من

انتقام

باز كن از سر گيسويم بند

پند بس كن، كه نمی گيرم پند

در اميد عبثی دل بستن

تو بگو تا به كی آخر، تا چند

از تنم جامه برون آر و بنوش

شهد سوزنده لب هايم را

تا به كی در عطشی دردآلود

به سر آرم همه شب هايم را

خوب دانم كه مرا برده ز ياد

من هم از دل بكنم بنيادش

باده ای، ای كه ز من بی خبری

باده ای تا ببرم از يادش

شايد از روزنه چشمی شوخ

برق عشقی به دلش تافته است

من اگر تازه و زيبا بودم

او زمن تازه تری يافته است

شايد از كام زنی نوشيده است

گرمی و عطر نفس های مرا

دل به او داده و برده است ز ياد

عشق عصيانی و زيبای مرا

گر تو دانی و جز اينست، بگو

پس چه شد نامه، چه شد پيغامش

خوب دانم كه مرا برده ز ياد

زآنكه شيرين شده از من كامش

منشين غافل و سنگين و خموش

زنی امشب ز تو می جويد كام

در تمنای تن و آغوشی است

تا نهد پای هوس بر سر نام

عشق توفانی بگذشته او

در دلش ناله كنان می ميرد

چون غريقی است كه با دست نياز

دامن عشق ترا می گيرد

دست پيش آر و در آغوشش گير

اين لبش، اين لب گرمش ای مرد

اين سر و سينه سوزنده او

اين تنش، اين تن نرمش، ای مرد